פולי קאווערד - אינשורענס + ביטחון
מען קען אינשורן די פרנסה קעגן דיסאביליטי. מען קען זי נישט אינשורן קעגן דעם אייבערשטן. איז וואס קויפן מיר דא טאקע?
אינהאלט7 טיילן
אמאל איז אן אינשורענס אגענט געזעסן אנטקעגן מיר און מיר פרובירט צו פארקויפן דיסאביליטי אינשורענס.
„דו האסט א שיינע פרנסה,“ האט ער געזאגט. „אבער וואס אויב דו ווערסט ח״ו דיסעבלד? די פרנסה פארשווינדט. פון וואס וועסטו לעבן? ווער וועט זיך אפגעבן מיט דיר? אויף אנדערע מענטשן קענסטו זיך נישט פארלאזן.“
ער האט גוט גערעדט. און עס האט מיך געברענגט צום טראכטן.
הונדערט אנדערע וועגן
איך האב אנגעהויבן צו רעכענען אויף וויפיל אופנים א מענטש קען פארלירן זיין פרנסה, אן דעם וואס ער ווערט בכלל נישט דיסעבלד.
זיין גאנצע פאך קען אונטערגיין. זיין ביזנעס קען פאלירן. טעכנאלאגיע קען טון וואס ער האט געטון. א גרויסער קליענט קען אוועקגיין. די עקאנאמיע קען זיך איבערדרייען. ער קען מוזן אויפהערן ארבעטן כדי זיך אפצוגעבן מיט איינעם פון דער פאמיליע. ער קען טון איין טעות. אדער ער קען פשוט אנקומען צו א תקופה אין לעבן ווען די אלטע פרנסה איז שוין מער נישט דא.
קעגן איין צרה קען איך זיך אינשורן.
דער אייבערשטער האט נאך הונדערט אנדערע.
און דא קומט די אמת’ע שאלה: וואו לייג איך טאקע אריין מיין בטחון?
אינשורענס ווי א מוז
אין אמעריקע איז אינשורענס שטילערהייט געווארן א זאך ווי עסן און רענט. העלט, קאר, הויז, לייף, דיסאביליטי, אמברעלע, און נאכדעם נאך עקסטערע קאווערעדזש אויפן קאווערעדזש.
מען טראכט שוין נישט דערפון ווי א געלט באשלוס. עס איז פשוט עפעס וואס מען מוז האבן.
דאס אליין איז נישט פאלש. די תורה וויל השתדלות. מען פארשליסט די טיר, מען שנאלט זיך איין אין קאר, מען גייט צום דאקטער און מען מאכט שכל’דיגע פלענער. עס זענען דא גוטע סיבות, סיי על פי הלכה און סיי פשוט פראקטיש, צו קויפן אינשורענס.
די שאלה איז וואס עס טוט זיך אינעווייניג ביים מענטש.
עס איז דא א הימל און ערד חילוק צווישן:
איך טו וואס א מענטש דארף טון צו זיין פארזיכטיג, און איך ווייס אז מיין לעבן איז אין דעם אייבערשטנס הענט.
און:
איך מוז מאכן זיכער אז וואס עס זאל נישט פאסירן, וועל איך קיינמאל נישט בלייבן אן א שוץ.
דאס ערשטע איז השתדלות.
דאס צווייטע נעמט פאמעליך אוועק דעם פלאץ פון בטחון.
איבערגעגעבן צו דער פאליסי
דער חובות הלבבות ווארנט פונקט וועגן דעם. א מענטש מוז זיך פארלאזן אויף עמעצן, זאגט ער. אויב נישט אויפן אייבערשטן, דאן אויף עפעס אנדערש. און דאן:
וּמִי שֶׁבּוֹטֵחַ בְּזוּלַת ה׳ מֵסִיר הָאֱלֹקִים הַשְׁגָּחָתוֹ מֵעָלָיו וּמַנִּיחַ אוֹתוֹ בְּיַד מִי שֶׁבָּטַח עָלָיו
ווער עס פארלאזט זיך אויף עפעס אנדערש חוץ דעם אייבערשטן, נעמט דער אייבערשטער אוועק פון אים זיין השגחה, און לאזט אים איבער אין די הענט פון דעם וואס ער האט זיך אויף אים פארלאזט.
לייענט דאס איבער מיט אייער אינשורענס פאליסי פאר די אויגן. אויב מיין אמת’ע זיכערקייט איז די פאליסי, בין איך איבערגעגעבן געווארן צו דער פאליסי. צום פיין פרינט, צו די זאכן וואס זענען נישט קאווערד, און צו אן עדזשאסטער אויפן טעלעפאן.
אין אזא פלאץ איז שרעקליך צו לעבן.
דער חלום פון פול קאווערעדזש
הערט זיך צו צו די ווערטער וואס מיר נוצן. פול קאווערעדזש. קאמפרעהענסיוו קאווערעדזש. קאווערד פאר אלעס.
וואס אויב איך ווער קראנק? וואס אויב דאס הויז ברענט אפ? וואס אויב די קאר ווערט אינגאנצן חרוב? נאך א פאליסי. נאך א ריידער. נאך א שיכט. ביז מיר האבן אויסגעבויט א הויכע וואנט ארום זיך, און די וואנט שעפטשעט: מיר קען גארנישט געשען.
אבער דאס איז א דמיון. דער אייבערשטער דארף נישט נוצן דעם מצב וואס מיר האבן זיך קעגן אים אינשורט. ער קען פשוט איבערדרייען אונזער לעבן אויף אן אנדערן אופן.
די גמרא רעדט זייער שארף וועגן דעם:
כָּל מִי שֶׁיֵּשׁ לוֹ פַּת בְּסַלּוֹ וְאוֹמֵר ״מָה אוֹכַל לְמָחָר״ — אֵינוֹ אֶלָּא מִקְּטַנֵּי אֲמָנָה
ער האט ברויט אין קויש היינט, און ער זארגט שוין וועגן מארגן. חז״ל רופן אים איינער פון די קטני אמנה.
ממילא לוינט זיך ערליך צו פרעגן: וויפיל פון מיין געלט גיב איך אויס כדי אראפצונעמען די אומזיכערקייט פון א וועלט וואס דער אייבערשטער האט באשאפן מיט אומזיכערקייט?
די כלי און דער מקור
שטעלט אייך פאר איינעם וועמענס הויז איז יעצט אפגעברענט געווארן.
דער אמעריקאנער ענטפער קומט גלייך: נישט זארגן, די אינשורענס וועט עס קאווערן.
דער תורה’דיגער ענטפער הייבט זיך אן ערגעץ אנדערש: דער אייבערשטער פירט די וועלט. אויב דאס איז געשען, וועט דער אייבערשטער מיך שוין באזארגן.
דאס מיינט נישט אז ער האט נישט געדארפט האבן אינשורענס. עס מיינט אז אפילו מיט אינשורענס, קומט זיין זיכערקייט נישט פון דער אינשורענס קאמפאני. דער אייבערשטער האט באשלאסן אז ער זאל האבן די פאליסי, אז זי זאל דאס קאווערן, אז די קאמפאני זאל צאלן, און וואס עס וועט זיין נאכדעם.
די פאליסי איז א כלי.
זי איז נישט דער מקור.
מורא צו דארפן א צווייטן
עס ליגט נאך א שיכט אונטער דעם גאנצן אינשורענס ענין.
דער אגענט האט קיינמאל נישט געזאגט נאר דו וועסט האבן געלט. ער האט געזאגט דו וועסט נישט דארפן אנקומען צו קיינעם. דו וועסט נישט ליגן אויף דיין פאמיליע’ס קאפ.
עס הערט זיך אחריות’דיג. אבער פרעגט אייך: פארוואס האבן מיר אזא מורא צו דארפן א צווייטן מענטש? און פארוואס איז אונז אזוי אומבאקוועם ווען א צווייטער דארף אונז?
די תורה האט אויפגעבויט א גאנצן סדר אויף דעם פארקערטן געדאנק. עס זענען דא ארעמע לייט, און מענטשן וואס קענען זיי העלפן. עס זענען דא קראנקע, און מענטשן וואס קענען זיך מיט זיי אפגעבן. דאס איז נישט קיין פעלער אין סדר. דאס איז דער סדר.
מיר מיינען אז דער ארעמאן דארף דעם עושר’ס געלט. אבער דער ארעמאן גיט דעם עושר אויך עפעס: א געלעגנהייט צו געבן, צו צוברעכן דאס “איך” אין זיך, אביסל אפצולאזן די האנט פונעם געלט, און מקיים צו זיין איינע פון די גרעסטע מצוות פון דער תורה.
ממילא, ווען איך זאג צו זיך איך מוז מאכן זיכער אז קיינער זאל מיך קיינמאל נישט דארפן, קען זיין אז איך אינשור זיך קעגן א גאנצן חלק פון מיין עבודה.
וואו בטחון הייבט זיך באמת אן
בטחון איז נישט מיר וועט גארנישט שלעכטס געשען.
בטחון איז וואס עס זאל נישט געשען, פירט עס דער אייבערשטער.
דאס הויז ברענט אפ: דער אייבערשטער איז דארט. דער ביזנעס פאלט צוזאם: דער אייבערשטער איז דארט. איך ווער קראנק, די פרנסה פארשווינדט, איך דארף מיטאמאל אנקומען צו א צווייטנס הילף: דער אייבערשטער איז דארט.
עס איז גרינג צו זאגן דער אייבערשטער וועט מיך באזארגן ווען אלעס איז שוין באזארגט. דער אמת’ער נסיון קומט ווען איך בין שוין מער נישט פול קאווערד.
דערפאר, קויפט די אינשורענס אויב עס איז שכל’דיג. שפארט, פלאנט, באשיצט אייער פאמיליע. נאר געדענקט וואס דאס אלעס איז.
די פאליסי קען קאווערן די קאר.
נאר דער אייבערשטער קאווערט אייער לעבן.
די שריפטן פון די וואך, יעדן פרייטאג
איין קורצע אימעיל פאר שבת מיט אלעס נייעס. מער נישט.